آزمایش پریمتری یا «بررسی میدان دید» یک تست بسیار مفید جهت بررسی عملکرد عصب بینایی است. این آزمایش یک تست سابجکتیو محسوب می شود و در آن همکاری بیمار برای صحیح و دقیق آزمایش نقش و اهمیت بسزایی دارد. از این­رو با انجام یک تست قابل اعتماد وضعیت عملکرد عصب بینایی تعیین می شود.

چنانچه پزشک شما این تست را برایتان توصیه کرده به این معنی است که به عصب چشم شما مشکوک می باشد؛ این شک می تواند به جهت مشکلات چشمی یا نورولوژیک باشد که مهمترین و شایع ترین آنها افزایش فشار داخل چشم «بیماری آب سیاه یا گلوکوم» و ضایعات فضاگیر مسیر عصب بینایی یا افزایش فشار مایع مغزی نخاعی و التهاب سر عصب چشم است.

آزمون و تست میدان بینایی را می‌توان در معاینه بالینی با درخواست از بیمار برای زل زدن به یک نقطه و ثابت نگاه داشتن چشم٬ در حالی که شیئی مانند یک خودکار را در مکان‌های گوناگون میدان بینایی وی حرکت می‌دهیم انجام داد. در این معاینه زاویه‌ای که شخص قادر به دیدن و درک شئ است را میدان بینایی وی محاسبه می‌کنیم. وقتی برای آزمون از دستگاه‌های کامپیوتری استفاده شود٬ تشخیص دقیق و قابل اعتماد خواهد بود. آزمون ماشینی توسط دستگاهی بنام پریمتر یا نیمکره‌ای که در آن نقطه‌های نور بر روی یک صفحه سفید برق می‌زنند٬ اندازه گیری می‌شود. این آزمون دو روش دارد. وقتی نقاط نورانی درون نیمکره مشاهده حرکت می‌کنند تا ناظر آنها را ببیند پریمتری کینتیک یا جنبشی (Kinetic perimetry) نام دارد و اگر جایگاه هر نقطه نورانی ثابت باشد و از مشاهده گر خواسته شود چنانچه آن نقاط را می بیند یک دکمه مخصوص را فشار دهد، پریمتری ایستا (Static perimetry) نام می‌گیرد. متداولترین روش پریمتری تحلیل‌گر میدان دید خودکار هامفری است که الگوهای آزمون مرکزی ۲۴ درجه یا ۳۰ درجه در میدان بینایی، معمولاً بیشتر استفاده می شود.

البته این آزمایش در بیمارانی که به جهت بیماری روماتیسم یا لوپوس داروی «هیدروکسی کلروکین» مصرف می کنند آنهم به لحاظ احتمال رسوب کلروکین روی شبکیه به طور منظم و عموماً در فواصل شش ماهه انجام می شود.